Er zijn eindelijk filmpjes van ons in Hanoi.. Bekijk ze in deze post. In mijn vertelsel over Hanoi kwam ik volgens Barbara nogal negatief over, dus dat wil ik even rechtzetten met deze post. Vietnam heeft namelijk prachtige gezichten. Naast de drukte van Hanoi die ook zijn charme heeft, is Hue (en Halong Bay) een verademing. Ik zal jullie in dit verhaal vertellen hoe wij van roerig Hanoi naar een rustig Hue zijn gegaan. En waarom ik volgens de Boeddhisten een goede zet heb gedaan door afstand te doen van mijn bezittingen.Toen Barbara de voorgaande post had geschreven zijn wij die avond naar de Water Puppet Show geweest. We hadden mooie plaatsen op de tweede rij van het podium (een bak met water) dus we konden alles goed zien. Helaas moesten we betalen om fotos te maken, dus dat hebben we niet gedaan. Na afloop zijn we naar bed gegaan en dat was op zich ook een belevenis. We betaalden namelijk 9 dollar voor een kamer op de begane grond die stonk naar schimmel en vocht. Omdat de Vietnamese overheid iedere ochtend om 07.00 via luidsprekers op straat de mensen toespreekt, en het enigste wat ons scheidde van de weg een 2 cm dikke deur was, werden we dus meestal rond die tijd wakker. Gelukkig zaten we hier maar 2 dagen, want naast het vroege opstaan werden we ook iedere dag wakker met een verkoudheid. Het slapen in een vochtige kamer doen we in ieder geval nooit meer.

De volgende dag, de dag van vertrek, zijn we naar het Vietnamese Museum voor Ethnologie geweest. Een interessant museum voor iedereen die meer wil weten over de verschillende volken die in Vietnam wonen. Het mooie aan dit museum is dat je buiten alle soorten huizen kunt vinden waarin de verschillende groepen wonen. Maar als je dacht dat wij de enige bezoekers waren, dan heb je het mis. Vrijwel het gehele buitengebeuren was doordrongen van bruidsparen. Werkelijk ieder hoekje en huisje was voorzien van een bruid, bruidegom en fotograaf. Erg leuk om te zien, vooral omdat niet alle bruidegommen even vrolijk keken als hun (aanstaande) vrouw voor de 10de keer in de make-up moest.

Na wat eten voor wederom weinig geld vertrokken we met de taxi naar het station. De taxi werd overigens betaald door de mensen waar we onze reis hadden geboekt.. Erg netjes van ze !! Toen we op het station aankwamen werden we gelijk aangesproken door een jongen die ons PERSE de weg moest wijzen. We deden rustig aan, en kwamen uiteindelijk op onze plek terecht, helemaal zelf gedaan. Maar ja.. wie liep er met ons mee? Inderdaad, de jongeman die natuurlijk geld wilde zien. Wij lachten hem vriendelijk toe en zeiden dat we het echt allemaal zelf hadden gedaan. En dit was gelijk de eerste keer dat ik een Vietnamees duidelijk emotie zag tonen, na het eerst uitschelden van mij smeet hij daarna de deur dicht van onze coupe. Onze medereizigers en wij moesten er eigenlijk wel om lachen.

Onze medereizigers (twee Denen) hadden ook met de trein van China naar Vietnam gereisd, dus we hadden iets om over te praten met elkaar. De trein reed de 700 km van Hanoi naar Hue in krap 12 uur, maar het was wel een erg oncomfortabele rit. Barbara had amper geslapen, maar ik heb toch netjes 8 uur kunnen schudden. Slapen kon je het niet noemen.

Toen we aankwamen op Hue Station stond er een taxibusje klaar welke ons “gratis” naar ons hotel in Hue bracht. En wat was dat hotel een verademing na de ervaring in Hanoi. Een mooie schone kamer met airco, een balkon en een groot zacht bed. We waren in de zevende hemel. Na een goede douche en wat bijkomen trokken we Hue in alwaar we de verboden stad bezochten. De verboden stad (grote kaart) ligt binnen in de Citadel, een gedeelte van Hue waar het keizerlijk complex stond toen Hue nog de hoofdstad was van Vietnam.. een behoorlijk lange tijd geleden was dat dus..:)

Het was allemaal erg mooi, en we hebben heerlijk gezeten in het park. Waar de cyclo- en motorbike- mensen ons natuurlijk niet met rust lieten. Deze keer was het wel humor, want de cyclo-man ging gewoon naast ons in zijn karretje liggen en wachten tot we opstonden van het bankje in het park. Toen we dat deden en wegliepen na 15 minuten, riep hij ons nog wat na en reed toen naar zijn volgende slachtoffer. Verder viel het mij op dat ze hier ook nogal lugubere souvenirs verkopen, namelijk identificatieplaatjes van (gedode?) Amerikaanse militairen. Maar ja, handel is handel en we zitten natuurlijk in een gebied waar veel gevochten is.

De verboden stad was voor mij de eerste keer dat ik helemaal ontspannen en ongestoord kon luieren. Doordat we niet met de grote groepen mensen meeliepen, maar onze eigen weg gingen hadden we hele mooie zitjes en uitzichten over de stad. De muren van de stad, en ook sommige plekken binnenin droegen duidelijk sporen van oorlog, door kogelgaten en complete stukken die verdwenen waren.

In de avond hebben we weer goedkoop gegeten (4 euro, twee personen), maar het was voortreffelijk !! Vandaag besloten wij om op de fiets Hue te gaan verkennen.. Geen slechte keuze !! Het weer begon uitstekend, met bewolking en frisse wind. We zijn naar de Thien Mu Pagode gefietst en hebben daar ook weer heerlijk rustig kunnen rondkijken. Ik heb daar ook gelijk mijn goede daad gedaan om in het Nirwana te komen door afstand te doen van mijn fotocamera. Helaas niet vrijwillig, want ik ben hem verloren. Erg jammer, maar niet zo heel erg.. We hebben wat fotos op de server staan, en natuurlijk hier op de site. Ik weet nog niet waar ik een nieuwe camera ga kopen, maar misschien krijg ik er wel een van Sinterklaas.. wie weet?

De Thien Mu Pagode is naast een mooie plek ook het oude huis van Thich_Quang_Duc, de auto waarmee deze monnik naar Saigon reed en zichzelf in de brand stak is hier te zien.. Hij staat ook op de fotos.

Na het verliezen van mijn camera (waar ik pas later achter kwam) zijn we nog een uurtje wezen fietsen door Hue, alwaar we midden in een bos een mooie tempel ontdekten. Helaas ontdekte ik hier het verlies van mijn camera, en begon het ook nog eens ongenadig te regenen, dus na een kwartiertje wachten gingen we terug naar de Thien Mu Pagode om mijn camera te zoeken. Zonder resultaat.

Nu gaan we lekker uit eten wederom, ook al heeft het net weer keihard geregend. Hopelijk houden we het droog, en morgenmiddag vertrekken we voor een korte reis naar Hoi An. Tot de volgende post !!