Allereerst allemaal een gelukkig 2008 !! Na Barbara’s vorige post zijn wij van Phnom Penh met de bus naar Siem Reap gegaan. De busreis was op zich al een belevenis, maar wat Siem Reap ons bracht hadden we nooit kunnen vermoeden. Lees in deze post waarom Barbara naar het ziekenhuis moest, dat Cambodjaanse karaoke de slechtste ter wereld is en dat Jacco ook op zijn manier Angkor Wat kan verkennen.Maar we beginnen bij het begin. Op de laatste dag van ons verblij fin Phnom Penh, ontdekte we een familie wilde apen in ons guesthouse. Barbara was helemaal blij en maakte er vrolijk wat fotos van. Om er daarna onderdoor te lopen. Pas later viel ons op dat de lokale bewoners niet zo blij waren met deze apen. En zeker niet omdat ze een kleintje bij zich hadden. De lokalen liepen dan ook niet graag onder deze beestjes door.

Onze busreis van Phnom Penh naar Siem Reap was (naar Cambodjaanse maatstaven) een korte. Slechts 5 uur zaten we in de bus ! En dat terwijl we met een uur vertraging vertrokken. In de bus, die was voorzien van erg mooie aankleding, konden wij meezingen met de nieuwste karaoke. Wat bleek? De Cambodjanen kunnen ook Engels. En dus ook Engelse Karaoke !! Slechter dan dat hebben we nog niet mogen meemaken.

Eenmaal aangekomen in Siem Reap werden we opgehaald door een tuktuk-chauffeur van ons guesthouse. Hetzelfde guesthouse overigens als die we hadden in Phnom Penh (We hadden daar gereserveerd). Barbara voelde zich die dag al niet zo lekker, we dachten dat het kwam door de wagenziektepillen, en dus besloten we het even rustig aan te doen in Siem Reap. Nou.. dat vond de tuktuk-chauffeur niet. We moesten mee naar Angkor Wat, en waarom namen we hem niet mee als gids? Na uitleg dat we eerst de stad gingen verkennen, droop de beste man af. Om vervolgens ’s avonds wederom te gaan zeuren. Zijn reden dat wij met hem mee MOESTEN naar de tempels was omdat hij ons had opgehaald van het busstation. De volgende dag wilden we dan eindelijk de tempels bekijken, maar helaas voor de chauffeur gingen we met de fiets. Jammer genoeg duurde de dag niet lang, want toen we Angkor Wat net in waren begon Barbara haar buik moeilijk te doen.. Om de twee seconden moest ze even zitten en echt genieten van de tempels kon ze niet.

Nou had ze met de kerst ook al last en was ze wat ziekjes, en het werdt alleen maar erger. We besloten daarom ons tempelbezoek af te breken en naar het ziekenhuis te gaan. Het ziekenhuis uit de Lonely Planet konden we niet vinden, maar aan dezelfde weg bleek een iets beter ziekenhuis te liggen. Het Royal Angkor International Hospital, en wat een geluk voor Barbara.. het is het eerste ziekenhuis in Cambodja die opereert op westers niveau. Zeggen ze zelf..:) Na wat testen (Barbara mocht even in een potje poepen) kwam de arts erachter wat ze had. Een enge parasiet in haar darmen die een bacterie uitscheid. Deze parasiet kan je krijgen door bedorven eten. We hebben geen idee hoe dat nou gekomen kan zijn met de hoogstaande culinaire keuken in Azie !! Barbara kreeg medicijnen, een vervolgafspraak werdt gemaakt en Mark mocht het ter plekke voorschieten met zijn creditcard. Want verzekeringen.. daar doen ze niet aan, dan moeten ze te lang wachten op hun geld. Dit ziekenhuis was dan ook het eerste ziekenhuis met een reclamebord voor de deur met daarop een lijstje met welke betalingsmiddelen ze accepteren. Altijd handig !

Nou moet ik eerst even uitleggen hoe Angkor Wat en de omgeving in elkaar steekt. Het is dus niet een tempelcomplex waar je in fietst, maar een stuk bos van enkele tientallen kilometers waar verschillende tempelcomplexen in liggen. Hier staat een kaart van de omgeving. Enkele bekende tempelcomplexen zijn Angkor Wat, Angkor Thom, Ta Keo, en nog tientallen.. We hebben ze allemaal bezocht.. Een taak van 3 dagen.

Toen we Angkor Wat bezochten viel mij iets op. Op de weg waren allemaal teksten gespoten. Nou heb ik zelf al eens een marathon gelopen (2 keer een halve maakt ook 1 hele!!), dus mijn kennersoog zag het gelijk. Er was net een hardloopwedstrijd gelopen. En jawel, de Angkor Wat Halve Marathon.. dus Jacco, in december van dit jaar kan je ook meedoen.. Maar terug naar mijn dag alleen in Angkor Wat. Het was niet echt heel lang, maar ik heb wel een hoop gezien. Wat mij vooral opviel waren de hordes toeristen die op Angkor Wat afkomen. Vooral de Japanners en Koreanen komen met tientallen bussen tegelijkertijd aan. Ik heb getracht een foto te maken.. deze staat hieronder.

Maandag besloten we dan toch maar met de tuktuk de tempels te bekijken, omdat Barbara nog wat zwakjes was. Het was een schitterend gezicht om Angkor Thom te bekijken en de zonsondergang te zien vanaf de Bakheng. Angkor Thom is eigenlijk het beste te omschrijven als een grote stad met een muur eromheen. Voor ons beiden onbegrijpelijk dat mensenhanden zo’n stad met slotgracht hebben kunnen maken. Ter indicatie: om van noord naar zuid te fietsen deden we er 10 minuten over. Dinsdag ging ik alleen naar Angkor Wat en Angkor Thom. Barbara bleef uitzieken in de hotelkamer. Woensdag, donderdag en vrijdag gingen we met zijn tweeen. We hadden twee fietsen gehuurd en gingen eerst het kleine circuit doen, voor de kenners. Wat een tempels !! We keken onze ogen uit. Het is niet te omschrijven wat een pracht en grootsheid de tempels uitstralen. De dag daarna deden we het grote circuit. Een flinke tocht, maar de tempels die je onderweg ziet maken het allemaal goed. Vandaag, vrijdag, zijn naar de Roulousgroep gefietst, een groep tempels op zo’n 12 km van Siem Reap. Al met al hebben we dus heel wat afgefietst op onze kleine huurfietsjes, maar de zadelpijn voel je niet als je door de tempels loopt. Wat je wel voelt en vooral hoort nasuizen in je oren zijn de contstante schreeuwen voor de verkoop van ansichtkaarten, bananen, ananassen en meer waar. Het was zelfs zo erg dat we dachten meeuwen te horen toen we boven een tempel stonden. Het bleek een groepje vrouwen te zijn die een bus vol toeristen belaagden onderwijl roepend: “Pineapple!!”, “Mango!!”,”Banana!!” Maar ja, het hoort erbij, en de toeristen zijn een mooie bron van inkomsten voor de mensen wonen rond de tempels.

Ik zou een hele dag kunnen vullen met vertellen over de tempels, maar dat bewaar ik voor thuis..:) Ik heb wat fotos bij deze post gevoegd als voorproefje.. Maar laat ik trouw blijven aan de titel van mijn post en eindigen met iets waar je de hele tijd te maken hebt in Cambodja. Corruptie. In een land waar de overheid zelf het meest corrupt is, kan het ook niet anders.

Enkele voorbeelden: Waarom huurden wij geen motorfiets om de tempels te bezoeken? Omdat de tuktukmaatschappij de gemeente betaald om de verhuur van motoren aan toeristen te verbieden. Waarom is de weg van Thailand naar Angkor Wat in erbarmelijke staat? Omdat Bangkok Airways als enige mag vliegen op Siem Reap en daarom de weg in slechte staat wil houden, en dus de overheid geld toeschuiven.. En zo gaat het nog wel even door. Toen Barbara en ik de East Mebon tempel uitliepen, werden we aangesproken door een agent. Hij wilde zijn penning aan ons verkopen als speciale souvenir. Als je bedenkt dat een gemiddelde agent 30 dollar per maand verdient, en een liter benzine iets meer dan 1 dollar kost, is het ook wel te begrijpen dat men wat wil bijverdienen.

Morgen vertrekken we naar Laos met het vliegtuig. Inderdaad lekker luxe, maar over land duurt het 2 dagen. In Laos brengen we onze laatste 4 weken door. Barbara is compleet genezen, ik heb genoeg tempels gezien voor de komende 3 weken en we hebben alletwee zin om een nieuw land te ontdekken.. Tot de volgende post !!