Na de post van Barbara, waarin julie konden lezen dat we in Laos zijn.. zijn we ondertussen helemaal gewend aan dit nieuwe land. Na Pakse uitgebreid te hebben verkend (10 straten en een noedelkraam) zijn we ondertussen een stuk noordelijker. In Thakek om precies te zijn. Lees alles over onze trip in de volgende post.Toen we terug waren van onze trip door het zuiden van Laos, en we even wat hadden bijgeslapen in Pakse vertrokken we de volgende dag naar Savannakhet. De op een-na-grootste plaats van Laos. Met 120.000 inwoners natuurlijk een megapool van jewelste. Maar voordat we daar waren kochten we voor 6 dollar per persoon een busticket naar deze stad. Maar er was geen bus voor ons!! Nou ja, er was wel een voertuig in de vorm van de bus en inderdaad, stoelen, wielen en een chauffeur waren er ook. Maar voor de rest.. Laat ik jullie niet teveel afschrikken, maar de APK van dit voertuig was verlopen toen mijn vader leerde lopen.

Maar geen nood voor ons, de raampjes konden open, we stopten vaak genoeg en onze bagage zat “veilig” onder ons. Toen we weer eens stopte bij een boederijtje onderweg en er een persoon uitstapte, trok deze beste man een grote gele zak uit hetzelfde compartiment waar onze tassen lagen. Maar deze gele zak bewoog en er stak een snuitje uit. En zo vervoeren zij dus varkens in Laos !! We moesten er wel om lachen en rond 15.00 kwamen we aan zonder pech in Savannakhet. Het guesthouse wat we wilden was vol, en dus liepen wij met tassen op de rug naar een ander guesthouse. En dat was geen slechte keuze. Airco, een TV, en EINDELIJK een zacht bed waren op ons aan het wachten.

In Savannakhet wilden wij een trekking gaan  doen naar een bergvolk wat in het binnenland woonde, maar helaas was dat echt te duur, omdat we nog meer trekkings willen doen in Laos. Een volgende keer beter. Wat we wel hebben gedaan, was een dagje met de motor erop uit. We hadden de smaak nog te pakken van Pakse, en ik voelde me al helemaal thuis op een motorfiets die in Nederland nog niet eens de naam “brommer” mag dragen. Laat staan dat ze al mogen rijden..:) Na wat opstartproblemen met een lege tank en een niet-werkende-afstandsmeter (hoe weten we dan wanneer onze afslag komt?) reden we toch rond 12.00 Savannakhet uit. Bestemming onbekend.

Na 35 kilometer sloegen we linksaf en betraden we de Laos-manier van wegen bouwen. Geen weg bouwen, maar over een zandpad en stenen stuiteren. Maar.. we vonden onze weg en kwamen uiteindelijk aan bij onze eerste stop. Een bos waar “heilige” apen leven. Natuurlijk wilden we deze apen voeren, dus haddden we bananen gekocht onderweg. Wat we alleen niet verwachtte, was dat de apen echte fijnproevers waren en onze groene bananen niet lusten. De gele bananen en de zoutjes die werden verkocht aldaar aten de apen veel liever. Barbara en ik keken beteuterd hoe er dan eindelijk een baby-aapje een hap nam van onze banaan en hem daarna met een vies gezicht opzij legde. Zie ook de fotos.

Na deze stop reden we verder door het bos, waar de apen gewoon wild los liepen, we hebben een filmpje gemaakt vanaf de motor welke jullie hier kunnen bekijken. Direct na het apenbos kwamen we bij een rivier aan. In de meeste landen neem je een brug om een rivier over te steken maar, Laos kennende, moet het weer anders. Gewoon door die rivier heenrijden met je motor.. Ok, de rivier was drooggevallen, maar dat betekende niet dat er geen water meer was. Ook hiervan hebben we een filmpje gemaakt, en die kunnen jullie hier bekijken. Na deze waterige actie reden we dus gewoon verder, en kwamen we aan bij een meer met “heilige” schildpadden. Deze beestjes werden gevoerd met garnaalzoutjes, dus deden wij dat ook. Net toen we klaar waren met voeren kwam er eentje even “Hallo” zeggen. Gelukkig kon ik nog net een foto maken.

Toen het duidelijk was dat we niet konden trekken rond Savannakhet besloten we dan maar onze trekking te gaan doen in Thakek. En daarom moesten we weer met de bus. We waren al helemaal enthousiast, maar het bleek geen normale bus. Bij deze bus moest de bagage op het dak en wij erin. De chauffeur reed redelijk netjes, als je er tegen kan om een vrachtwagen met 2 km/h verschil in te halen… bergopwaarts met geen zicht over de bergtop heen. Wij waren dan ook blij dat we Thakek bereikt hadden, en nog op tijd ook!! In Thakek, waar we nu nog steeds zijn, wilde we een trekking gaan doen bij Green Discovery, maar.. aziaten zijn altijd mooie mensen, die trek bestaat helemaal niet.. Sterker nog. De hele maatschappij heeft geen kantoor in Thakek, ook al staat het wel op de site !! Wij moesten er niet om lachen.

Nu proberen we dezelfde trek te regelen bij een andere maatschappij, maar of dat gaat lukken.. In Laos, waar de meeste mensen nog relaxter zijn dan stonede Jamaicanen is het maar afwachten. Overigens spreekt de cultuur mij wel aan. De mensen maken zich nergens druk over. Ook niet over de rekening voor de maaltijd die je net gegeten hebt. Het is dat we (figuurlijk) op de tafel gingen staan en op en neer sprongen, anders waren ze niet eens komen afrekenen. Vanavond besluiten we of we de trekking gaan doen, en anders vertrekken we morgen naar Vientiane om daar maar eens een trekking proberen te regelen.

Blijf ons volgen op deze site, want onze laatste weken hier zijn aangebroken en we hebben nog veel te melden !!